Kiedy ogarnie cię szał jest zbiorem 19 opowieści o życiu oraz bitwach toczonych przez wilkołaki mieszkające w amerykańskim San Francisco. Książka została napisana na podstawie znanego Wilkołaka: Apokalipsa, a więc jednej z pięciu gier wydanych przez firmę White Wolf. Jest to gra fabularna (narracyjna), która swego czasu zyskała sobie duże grono fanów na całym świcie, w tym w Polsce. Gra pozwalała na wcielenie się w postać wilkołaka – Garou, które będąc obrońcami Ziemi (Gai) tocząc trudną walkę z wypaczonymi stworami Żmija. Wracając jednak do samej powieści. Akcja opowiadania mieście się w San Francisco i okolicach. Wilkołaki z plemienia Oko Zachodu od wieków walczą ze sługami Żmija. Od zawsze wierzyli, że ich wysiłki nie idą na marne, a walkę tą są w stanie wygrać. Nie wiedzieli, że wróg jest już tak blisko docierając nawet do samego miasta. Zagrożenie na własnym podwórku zmobilizowało Garou do walki w imię honoru, odwagi oraz szału. Wiedzą, że walka będzie trudno, niemalże niemożliwa do wygrania a mimo to chcą walczyć i zwyciężyć.

Niewielka grupa przedstawicieli zwierzęcego ludu wyruszyła do miasta by zderzyć się z wrogiem, którego żmijowe zepsucie już zaczęło zbierać plony. Całkiem możliwe, że dotknęło również przedstawicieli samego gatunku Garou. Sama książka nie porywa wielce swoją składnią, jednak jest w niej coś, że chce się ją przeczytać. Jeszcze nie tak dawno najważniejsze w popkulturze światowej były wampiry, tutaj natomiast mamy druga stronę medalu i to przedstawioną w nie najgorszym świetle. Opowiadanie składa się z dziewiętnastu rozdziałów poprzedzonych nie najlepszymi ilustracjami. Na końcu znajdziemy słowniczek, który nieco przybliży nam sam świat oraz najważniejsze jego elementy. Książka w dużej mierze dla fanów Wilkołaka: Apokalipsa została wydana w 1994, więc już dość dawno temu jednak da się ją przeczytać. Nie spodziewajmy się fajerwerków, ale do najgorszych również nie należy.

Fabuła książki jest wielotorowa, jednak wszelkie wątki są ściśle ze sobą powiązane. Główny jednak dotyczy losów dwóch młodych Kartagińczyków – Hanno i Suniego. Kolejny wątek skupiony jest na ojcu oraz braciach Hanno, którzy dołączają do zgrupowania kartagińskiego. Z ich perspektywy możemy widzieć poczynania Hannibala i zmagania z licznymi przeszkodami na drodze. W trzecim wątku jesteśmy świadkami wydarzeń dotyczących pewnej rzymskiej rodziny – Fabrycjusza, jego żony Atrii oraz dzieci – Kwintusa i Aurelii. Właśnie oni zostają właścicielami Hanno. Jednak mając swoje obowiązki wobec państwa stają w szeregach wojska. Wszelkie wątki splatają się w całość pod koniec książki. Oczywiście już dużo wcześniej można się domyśleć takiego działania, co niestety jest trochę za bardzo przewidywalne. Powieść ma blisko 600 stron, ale czyta się ją szybko i sprawnie. Kane w sposób czytelny i obrazowy opisuje sceny batalistyczne oraz bardzo dokładnie stara się odwzorować tamte czasy. Dzięki tak szczegółowym opisom możemy poznać Rzymian oraz Kartagińczyków nieco bliżej. Ich zwyczaje, politykę, życie codzienne. Większość fabuły jednak rozgrywa się na terenach rzymskich dlatego autor z większą skrupulatnością opisuje właśnie rzymskie środowisko. Oczywiście wszelkie opisy są bardzo ciekawe, przeplatane walkami.

Mimo, że główne postaci są postaciami fikcyjnymi, to spotykają one na swojej drodze postaci autentyczne. Oczywiście w głównej mierze chodzi o osobę Hannibala, jednak również inne postaci, jak na przykład Publiusza Scypiona. Obie persony są znane historykom, a wplecenie ich w powieść dodaje tylko dodatkowego smaczku. Na końcu książki znajdziemy bardzo ciekawą rzecz, a więc słowniczek terminów, które są związane z uzbrojeniem ówczesnych wojsk. Książka niedawno pojawiał się w księgarniach, więc można powiedzieć że jest to świeżynka. Polecam ją wszystkim lubiącym starożytną historię, która zaszyta jest w bardzo dobrej fabule. Ta powieść opowiada o wojnie, żołnierzach obu stron, niewolnictwie oraz losie dwóch głównych bohaterów, którzy stoją pośrodku tego wszystkiego.

Maja D’Apliese wciąż zamieszkuje zameczek ojca, który nazywa się Atlantis. Jest tłumaczką, co pozwala jej na zarabianie pieniędzy na swoje utrzymanie. Ma zdolności językowe. Jest spokojną osobą, choć, jak się szybko dowiaduje, ma w żyłach brazylijską krew. Ojciec w liście odsłania rąbek tajemnicy i zdradza korzenie dziewczyny. Ta decyduje się na podróż w swoje rodzinne strony. Do tego ma się także spotkać z autorem dzieła, które aktualnie tłumaczy. Więc czytelnik wraz z przyjazną bohaterką wyrusza w podróż, która zmieni życie młodej kobiety. Do tego pozna tajemniczą Izabelę.
Książka urzeka już w chwili zobaczenia jej na księgarnianej półce. Śliczna, niebiesko-granatowa okładka przykuwa wzrok. Do tego to wnętrze… Całość pisana jest eleganckim językiem, który obfituje w wysmakowane szczegóły, które oczarują czytelnika swoim kunsztem i łączeniem się w całość. Książka wydaje się być połączeniem baśni i ciekawej powieści obyczajowej, której towarzyszy spora dawka historii. Czytelnik szybko jest wciągnięty w wydarzenia w książce. Czytanie tej niemałej książki sprawia nie lada przyjemność. Pomimo swej objętości, ciężko się z nią rozstać.
Siedem sióstr jest doskonałym pomysłem na lekturę dla osoby, która lubi nietuzinkową lekturę, mocno rozbudowaną fabułę i niespodzianki. To książka z mocną dawką emocji i ciekawości. Jeśli więc lubi się tego typu powieści, to saga siedmiu sióstr będzie idealna. Nie warto kończyć na pierwszym tomie. Kolejny ma się ukazać na początku lata. A podczas błogiego, letniego lenistwa, związanego np. z urlopem, warto sięgnąć po tą książkę.

Shannon jest mistrzynią budowania świata w najdrobniejszym szczególe. Jej uniwersum jest kompletne i spójne, a z każdą kolejną częścią czytelnik dowiaduje się nowych faktów i powoli buduje sobie w wyobraźni kompletny świat. Jego opis na szczęście nie jest długi, przynudzający i odwracający uwagę od tego, co się dzieje. Czasem emocje są definiowane jednym słowem, za to w sposób niesamowicie celny. Trzeba przyznać, że autorka ma niesamowity dar i talent pisarski. W świecie Paige ciągle coś się dzieje. Rewolucja, która postępuje, nie zwalnia. Wyobraźnia Shannon jest nieskończona, co sprawia, że czytelnika czeka niesamowita podróż i gratka. Londyn, którym rządzi Sajon jest niezwykle realnym miejscem, jakby się tam było i spacerowało jego uliczkami.

Główna bohaterka zostaje Zwierzchniczką. Wiele poświęciła, by tak się stało. Jej droga była długa, kręta, krwawa i okupiona okrutnymi wydarzeniami. Jednak młodziutka Śniąca dała radę. I choć mogłoby się wydawać, że już osiągnęła swój cel, sukces, to nie można być bardziej w błędzie. Prawdziwe przepychanki się dopiero zaczną. Oto środowisko jasnowidzów wcale nie jest jednolite i zachwycone z faktu, że stała się Zwierzchniczką. Do tego Sajon wprowadza nową technologię, Tarczę Czuciową, która może zniszczyć cały świat jasnowidzów, a to przecież londyńskich jasnowidzów chce chronić Paige. Znów czeka ją walka.

Shannon doskonale pokazuje psychologiczne uwikłanie bohaterów książki. Oto nowa rzeczywistość otwiera zupełnie nowe możliwości dokuczania bohaterom. Oni sami także się zmieniają, porzucają naiwność, skorupieją, lecz wciąż jest w nich tląca się nadzieja. Dzięki takim zabiegom „Pieśń jutra” nie może być zaliczona do kolejnej nudnej i schematycznej młodzieżówki. To książka, która mocno oddziałuje na emocje, wyobraźnię i wciąga do swego uniwersum natychmiast. Mało tego, autorka nie stara się przypomnieć poprzednią część. Nie, akcja toczy się dalej dokładnie tam, gdzie się zatrzymała. Szybko czytelnik staje się częścią tego świata.

Trzeba przyznać, że styl autorki jest dość charakterystyczny dla niej, a z każdym tomem staje się coraz lepszy. Narracja prowadzona jest z punktu widzenia głównej bohaterki. Dialogi są bardzo realistyczne i pełne emocji i ekspresji. Język rewolucji jest prawdziwy, momentami brutalny, co daje mu kolorów i realizmu.

Książkę śmiało można polecić tym, którzy przeczytali poprzednie części, choć oni pewnie sięgną po nią bez słuchania czy czytania jakichkolwiek recenzji. Natomiast ci, którzy nie znają serii, a lubią dobrą książkę, mogą śmiało zacząć od części pierwszej, gdyż warto.