Książa zatytułowana Obsydianowa Komnata właśnie weszła na polski rynek. Akcja książki rozpoczyna się kilka tygodni po zakończeniu niezwykłego Karmazynowego Brzegu. Agent specjalny FBI Pendergast zostaje uznany za zmarłego. Jego bliscy nie mogą się z tym pogodzić. Margo Green by zapomnieć oddaje się swojej pracy, D’Agosta próbuje zapomnieć o całe tej sytuacji przy boku swojego męża. Jednak najgorzej informację o śmierci agenta FBI przeżywa Constance Green zamykając się w rezydencji Pendergasta, nie chcąc się z nikim widzieć. W tym właśnie momencie Constance zostaje porwana przez Diogenes, a w pogoni za porwaną rusza Proctor, który za wszelką cenę chce obronić kobietę. Oczywiście agent FBI żyje (jakże by inaczej), co prawda wpadł z deszczu pod rynnę. Z wody wyławiają go ludzie, którzy gdy tylko dowiadują się, że jest agentem FBI żądają za niego okupu. Ich los oczywiście jest już przypieczętowany. Gdy Pendergast dowiaduje się, że Diogenes żyje wraz z dyrektorem FBI – Lengstreetem rusza w pogoń.

Obsydianowa Komnata jest nieco inna od swoich poprzedniczek z cyklu. Nie mamy tutaj sił nadprzyrodzonych oraz historycznych zagadek. Za to mamy porządny klimat klasycznego thrillera, w który rozwija się kilka wątków jednocześnie. Jednym z nich jest śledztwo samego Pendergasta, który szuka tropów, świadków i szuka pomocy u osób, które akurat jej udzielić nie chcą. Mamy również wątek Proctora, który ścigając swojego wroga wkracza w świat pościgów, strzelanin i akcji. Kolejnym wątkiem jest życie Constancy wraz z Diogenesem na jego prywatnej wyspie. Dowiadujemy się jak udało mu się uniknąć spotkania z lawą w wulkanie, w jaki sposób wracał do sił oraz jak przygotowywał się do porwania. W końcu poznajemy prawdziwe zamiary Diogenesa i tutaj akcja się dopiero rozpoczyna. Obsydianowa Komnata to świetny thriller, który czyta się łatwo i przyjemnie. Każdy fan dobrej książki powinien sięgnąć po tą pozycję.

Książka napisana jest prostym i zrozumiałym językiem dzięki czemu trafia ona do każdego odbiorcy. Opisane w niej zdarzenia skupiają się na latach dążenia do odzyskania niepodległości przez Polaków. Mamy do dyspozycji szeroki wachlarz sytuacji oraz wydarzeń, które kształtowały naszych przodków i utwierdzały w przekonaniu, iż wolny kraj, niezależny od innych nacji jest niezbędny aby naród polski przetrwał. Należy zwrócić uwagę, że książka ta nie jest pozycją bardzo szczegółową, jednak niesie ze sobą wiele ciekawostek oraz pozwala na zgłębienie podstawowej wiedzy o walce o wolność. Plusem pozycję jest to, iż autorzy nie skupiają się tylko i wyłącznie na aspektach politycznych czy militarnych, ale także na gospodarczych, społecznych – dzięki czemu widzimy jak kształtowała się społeczność polska podczas rozbiorów oraz po nich. Dość istotnym elementem książki jest to, iż została w niej ukazana moc pracy, wysiłek jaki został włożony w to aby naród odzyskał niepodległość. Widzimy tutaj jak mocne jest przywiązanie Polaka do jego własnej ziemi.

Korepetycje z niepodległości to książka która powinna się znaleźć w kanonie lektur obowiązkowych każdego młodego Polaka. Wiadomym jest to już każda władza przedstawia historię tak jak jej się to podoba. Dlatego ważne jest aby znać historię przedstawioną oczami niezależnych historyków. Lektura ta jest o tyle łatwa w przyswojeniu, iż nie jest naszpikowana datami czy nudnymi wydarzeniami. Pomimo, iż mamy tutaj dwóch autorów to trudno jest odróżnić, który z nich którą cześć książki pisał. Styl jest bardzo podobny i prosty w przyswojeniu. Jak już wspominaliśmy nie jest to typowa nudna książka historyczna dlatego tak łatwo się ją czyta. Tę pozycję proponujemy każdej osobie chcącej uzupełnić swoją wiedzę na temat niepodległości naszego kraju, ale również każdej która nie miała zielonego pojęcia jak to w rzeczywistości było. Polecamy każdemu czytelnikowi.

Ogień i krew trafiła do księgarni w Polsce. Dzięki temu dziełu możemy zaznajomić się ze stoma pierwszymi latami panowania jeźdźców smoków licząc od przybycia Aegona Zdobywcy oraz jego dwóch sióstr do momentu końca panowania Viserysa I. Autor skupia się w głównej mierze na losach rodu Targatyenów. W głównej mierze poznajemy historię trzech władców. Wspomnianego już Aegona I, Maegora I oraz panującego najdłużej Jaehaerysia I. Są to niezwykle ważne postaci dla całego Westeros rządzonego przez ród Targatyenów. Fani Gry o tron nie będą jednak zawiedzeni. W trakcie książki Martin ujawnia również poczynania członków rodów Starków, Baratheonów czy Lannisterów. Kronika stworzona przez Martina nie jest idealnie chronologiczna, ponieważ autor niekiedy wyprzedza fakty. Jednak takie działanie wskazuje tylko, jak Martin szanuje stworzony przez siebie świat wypełniając pewne luki jednak nie zdradzając zbyt wielu tajemnic.

Wczytując się jednak w kronikę można by stwierdzić, iż jest ona lepiej napisana niż same powieści Martina. Mają one to do siebie, że pisane są dość chaotycznie i niezwykle ciężko. Wątki i motywy są dość mocno powtarzalne co jest dość absurdalne. W kronice Martin świetnie się odnajduje. Można się przyczepić do tego, że np. ilość imion i nazwisk jest przytłaczająca, ale jeżeli patrzymy na te dzieło jak na kronikę to w sumie wydaje się to jasne i zrozumiałe. Kronika jest warta przeczytania, zwłaszcza dla fanów Gry o tron oraz generalnie twórczości Georgea R.R. Martina. Czyta się ją dość trudno, jak to kroniki, jednak wiele wyjaśnia i ukazuje lepsze spojrzenie na działania niektórych bohaterów w głównej powieści autora. Szczerze polecamy Ogień i krew i czekamy na dalsze części z niecierpliwością.

Autorka w swojej książce opowiada nam o dwóch osobach – Madeline Greene oraz Gaspard Coutnaces. Te dwie nieznające się osoby łączy niespotykany przypadek – w wyniku nieporozumienia jednocześnie wynajmują ten sam apartament – jak się można domyślić w Paryżu. Apartament nie jest byle jaki, ponieważ należał do zmarłego malarza Seana Lorenza. Jest to piękne spokojne lokum. Oboje bohaterów są zniesmaczeni całą sytuacją i dochodzą swoich praw w agencji wynajmującej nieruchomości. Gaspard miał w planach odpocząć w nowym miejscu od świata w spokoju, Madeline chciała skupić się na napisaniu nowej sztuki. Oboje do realizacji swoich planów potrzebowali spokoju, ciszy oraz samotności. Jak można się domyśleć w sytuacji, w której się znaleźli nie mieli szans na realizacje swoich planów. Niestety los postawił ich przed faktem dokonanym i musieli mu sprostać.

Jak można się domyśleć główni bohaterowie nie pałali do siebie przyjaźnią, jednak los połączył ich we wspólne wydarzenia, których się nie spodziewali. Otóż zostali niejako wplątani w odnalezienie zaginionych dzieł malarza, po którym wynajmowali apartament. Okazało się, iż Lorenz przed samą śmiercią namalował swoje trzy ostatnie obrazy. Sprawa była o tyle ciekawa, iż namalował je po bardzo długiej przerwie od sztuki co jeszcze podnosiło wartość dzieł. Nikt nie wiedział gdzie te obrazy się znajdują i to właśnie naszym bohaterom przyszło ich odnalezienie. Madeline i Gaspard szukają informacji na temat dzieł sztuki poznają historie życia malarza, szczegóły o jego życiu małżeńskim oraz o tragicznej śmierci jego syna. Im więcej zdobywają informacji, im bliżej są znalezienia obrazów tym więcej szczegółów wychodzi na jaw. Okazuje się również, iż sprawa sięga dużo dalej niż tylko odnalezienie obrazów. Kiedy w końcu odnajdują zagubione dzieła, okazuje się iż mają ukryty przekaz. Apartament w Paryżu jest książką niecodzienną, czy się ją dobrze. Mamy tutaj połączenie powieści obyczajowej z kryminałem co składa się na genialną kompozycję. Czytając książkę odkrywamy piękno Paryża – piękno paryskich ulic, dzielnic. Niemalże można poczuć klimat miasta i w wyobraźni przenieść się do samego Paryża. Książka gwarantuje zwroty akcji, doskonałe opisy, tajemnice, przerażające zdarzenie. Jest to kombinacja, które może się podobać czytelnikowi, a ja ze swojej strony mogę jedynie zachęcić do sięgnięcia po tę wspaniałą książkę. Szczerze polecam.

Autorką tej niesamowitej powieści jest Heather Morris, która pochodzi z Nowej Zelandii, a na co dzień pracuje w Australii w dużym szpitalu publicznym w Melbourne. Heather przez wiele lat pisała scenariusze do sztuk teatralnych, aż pewnego dnia została przedstawiona starszej osobie, która podobno miała opowieść wartą przekazania. Tą osobą był Lale Sokolov, a dzień w którym oboje się spotkali zmienił ich życia nie do poznania. O czym opowiada powieść Tatuażysta z Auschwitz. Opowiada o młodym Słowaku pochodzenia żydowskiego, który w wieku dwudziestu sześciu lat trafił do najgorszego z możliwych obozów śmierci. Przekraczają bramę z napisem „Arbeit Macht Frei” poprzysiągł sobie, że zrobi wszystko by opuścić to straszne miejsce. Lale nie mógł zrozumieć jak to jest możliwe by jeden człowiek mógł robić tak straszne rzeczy innemu człowiekowi. Przebywając w obozowisku zachorował na tyfus. Umarłby gdyby nie pomoc jego współwięźniów. Właśnie w trakcie tej choroby poznał osobę, która zmieniła jego kartę na nieco lepszą. Tatuażysta Pepan wziął go do pracy jako asystenta. Życie Lalego się poprawiło, a on sam pomagał wielu osobom. Z czasem sam został głównym tatuażystom codziennie nadającym numery nowoprzybyłym więźniom. Pewnego dnia poznaje nowo przybył Gitę, w której zakochuje się od pierwszego wejrzenia . Mimo, iż codziennie walczy o własne życie, walczy z niesprawiedliwością i brutalnością obozowego życia, mimo tych wszystkich przeciwieństw udaje mu się wytrwać. Teraz troszczy się nie tylko o siebie, ale również o swoją ukochaną.

Lale wykorzystując swoją pozycję otrzymuje więcej racji żywności oraz leków. Mimo to dalej ryzykuje próbując ratować życie innych. Powiedział on kiedyś, iż ratując jedno życie ratuje się świat. Te słowa pokazują jak wspaniałym człowiekiem był ten młody Słowak. Zakochani są świadkami niepotrzebnej śmierci oraz okrucieństw każdego dnia. Mimo to ich miłość jest prawdziwa i widać to w każdym wersie tej niecodziennej opowieści. Książka uczy pokory, jednak pokazuje również, iż miłość może przezwyciężyć wiele przeszkód. Lale zdecydował się na upublicznienie swoich wspomnień dopiero po śmierci swojej ukochanej. Samą książkę czyta się szybko, czego zasługą są krótkie rozdziały. Każdy kolejny jednak czyta się z jeszcze większym zaciekawieniem niż poprzedni. Takie historie zdarzają się bardzo rzadko, dlatego właśnie ta opowieść jest taka unikatowa. Autorka spisała się znakomicie przelewając opowieść Lalego na papier tym samym tworząc jedną z najlepszych książek gatunku. Szczerze polecam pozycję każdej osobie. Książka Tatuażysta z Auschwitz – Heather Morris jest wspaniała i niechybnie wrócę do niej jeszcze wielokrotnie.

Rzadko zdarzają się książki opisujące wymiar sprawiedliwości PRL w innym wydaniu niż wyroki polityczne. Autorka pokazuje praktyki komunistycznego sądownictwa, kryminalny świat zbrodni oraz hochsztaplerskie intrygi ówczesnego społeczeństwa. Powieść składa się z 29 reportaży, które były już opublikowane w tygodniku „Wprost”. Helena Kowalik od lat zajmuje się omawianą problematyką. Jej wcześniejsze prace traktują o przestępstwach oraz procesach w różnych kontaktach – „Warszawa kryminalna” czy „Hipokrates przed sądem”. W książce PeeReL zza krat poznajemy losy osób sądzonych w wyniku prześladowań politycznych (głównie z czasów stalinizmu) oraz przestępców kryminalnych. Bohaterami są uczniowie dowcipkujący na temat Związku Radzieckiego, antykomunistyczni partyzanci, ale również mordercy, zabójcy oraz zwykli złodzieje. Wszystkie osoby opisane w książce mają jeden wspólny mianownik – źle działający ówczesny wymiar sprawiedliwości. Kowalik opisuje nie tylko same procesy sądowe, ale również kontekst wydarzeń, a niekiedy dalsze losy bohaterów. Autorka pokazuje jedną drogę wymiaru sprawiedliwości – wyroki dostosowane do wymogów politycznych oraz władz partyjnych. Uwagę zwraca nieszablonowe oraz kreatywne podejście do omawianego tematu. Autorka pokazuje paradoksy życia codziennego w czasach PRL, w dość jednoznaczny sposób pokazując wadliwość systemu sądownictwa.

W książce znajdziemy przeplatane ze sobą poważne sprawy ukazujące bezwzględność sądzonych psychopatów, bezwzględność systemu prawa, ale również kreatywność niektórych przestępców czy paradoksy prawne wywołujące uśmiech na ustach. Helena Kowalik pokazuje również bierność ówczesnych adwokatów będących często jedyni postaciami wizerunkowymi, które miały stworzyć pozory sądownictwa dostosowanego do demokratycznych reguł. Narracja w książce jest nieco chaotyczna, jednak nie przeszkadza to wcale ponieważ książkę czyta się szybko i z zaciekawieniem. Właśnie takie książki stanowią ciekawą odskocznię od otaczającego nas świata. Wydarzenia, które ukazuje autorka wydają się tak dalekie i niedorzeczne, jednak trzeba pamiętać, iż miały swoje miejsce stosunkowo niedaleko. Warto sięgnąć po omawianą pozycję i poznać świat peerelowskiej rzeczywistości przestępczej.

Davies jest autorem kilku pozycji związanych z Polską. Jedną z nich jest krótka historia Polski, a więc „Serce Europy”. Obok Bożego Igrzyska stanowi niemalże arcydzieło opisujące dzieje państwa polskiego. W jednym z fragmentów pierwszego rozdziału książki Serce Europy Norman Davies pisze: „Niewiele jest chyba na świecie państwa, w których system rządzenia byłby tak bardzo pozbawiony powszechnego szacunku, jak to miało miejsce w Polsce”. Jest to zdanie nawiązujące do ruchu Solidarności, który był potwierdzeniem, iż nikt już w Polsce nie chce słyszeć o reżimie komunistycznym. Autor przedstawia nam historię Polskie zaczynając od współczesności a kończąc na wydarzeniach odleglejszych. W ten sposób pokazuje nam, iż nie trzyma się utartych schematów, gdzie każda książka historyczna musi zaczynać się od najdawniejszych wydarzeń. Davies ukazuje Polskę jako państwo środka Europy, kraj który miał ogromny wpływ na jej losy. Kraj, który przez ponad sto lat zniknął z mapy starego kontynentu, by w końcu odrodzić się jak feniks z popiołów. Kraj, który nie miał wcale najlepszego startu, a za czasów dynastii Jagiellonów stał się potęgą militarną oraz gospodarczą. Auto w każdym z okresów stara się przybliżyć czytelnikowi najważniejsze wydarzenia z danego okresu. Pierwsza części książki opisuje działania powojenne do zakończenia stanu wojennego. W tym miejscu Davies próbuje zrozumieć czemu władze komunistyczne tak bardzo bały się samodzielności zwykłego obywatela, kościoła oraz Solidarności.

Kolejne rozdziały opisują wydarzenia wcześniejsze. Znajdziemy tam informacje o II wojnie światowej, kampanii wrześniowej, o wyzwoleniu przez naszych wschodnich sąsiadów, który prócz „wolności” przynieśli już gotowy pomysł na funkcjonowanie państwa polskiego. Oczywiście nic nie związanego z ideami demokratycznymi i wolnościowymi. Następnie autor skupia się na latach międzywojennych, roli Piłsudskiego w historii Polski, czasach demokracji oraz już nie do końca demokratycznych rządów sanacji. Dalej znajdziemy informacje o zaborach oraz wydarzeniach przed nimi, o przyczynach upadku I Rzeczpospolitej oraz próbach wskrzeszenia państwa w XIX wieku. Na samym końcu autor ponownie wraca do wieku XX, przedstawiając ówczesne główne wydarzenia polityczne, których skutkiem był upadek komunizmu i ponowne przywrócenie upragnionej demokracji. Norman Davies ukazuje nasz kraj jako państwo, które przez dziesiątki lat było potęgą, potęgą, która nie do końca pasował jej sąsiadom – Rosji, Austrii, Prusom, Turcji oraz Szwecji. Do XVIII wieku ta potęga decydowała o losach Europy, jednak została zniszczona. Mimo to polski naród dalej walczył o wolność, którą w końcu miał odzyskać. Książka jest skierowana nie tylko do fanatyków historii, jest ona krótką, acz treściwą analizą najważniejszych wydarzeń, które miały wpływ na dzieje naszego kraju.

Trudno uwierzyć by taka persona jak Owsiak miała czas na pisanie książki, przecież ma tyle obowiązków, zaangażowany jest w tyle projektów, ma mnóstwo pracy w prowadzeniu fundacji oraz organizacji przystanku Woodstock. A jednak jest to możliwe! Najlepsze w tym jest to, że książka „Obgadywanie świata” jest po prostu niezła. Jest ona jak nieustająca droga, pokazując że życie Jerzego Owsiaka jest niezwykle mobilne. Od najmłodszych lat uwielbiał podróżować. Nie ważne czy pieszo, na rowerze, autostopem czy samolotem. Ciągła zmiana towarzyszyła Owsiakowi od zawsze. Swoją pasję realizował przy okazji pracy – zjeździł duży kawał znanego nam świata, tworzący przy tym telewizyjne programy, pracując w swojej fundacji oraz organizując przystanki Woodstock. Właśnie teraz po wielu latach postanowił podzielić się swoimi wrażeniami, spostrzeżeniami oraz doświadczeniami z każdym czytelnikiem, który będzie miał chęć przeczytać książkę jego autorstwa. Jeżeli jesteś zainteresowany jego przygodami to nie zwlekaj i książka w dłoń!

Czego możemy się dowiedzieć ciekawego o podróżach Jerzego Owsiaka? Chociażby to, że w czasach Polski Ludowej przejechał cały kraj autostopem zaczynając w Tatrach, a kończąc nad polskim morzem. Później jak już wspominaliśmy wyruszył z kamerą w świat chcąc pokazać telewidzom najodleglejsze zakątki naszej planety. Był w Wietnamie, Afryce oraz w Himalajach, przemycał także wódkę w butelce po wodzie mineralnej przez libijską granicę. Niektóre kraje były mniej egzotyczne, opisuje między innymi swoje przeżycia z odwiedzenia Norwegii czy Ameryki. W książce znajdziemy również prywatne wspomnienia – akurat te, którymi chciał podzielić się z czytelnikami. Znajdziemy tutaj również proste historie z wypraw Owsiaka pociągami w trakcie jego młodzieńczego okresu czy wycieczek na plażę. Osoby, które są zainteresowane kulisami organizowania przystanku Woodstock również nie będą zawiedzione. Autor ukazuje w jaki sposób poradzić sobie z tak duży przedsięwzięciem. Niejednokrotnie uśmiechnąłem się pod nosem wertując kolejne strony tej niezwykłej pozycji. Jest to oczywiście zasługa autora, który nie przebiera w słowach i potrafi w sposób dość dowcipny opisać nawet najzwyklejszą sytuację. W książce znajdziemy również fotografie, ukazujące luzackie życie Owsiaka oraz jego przyjaciół. Osoby, które lubią, ale również te które nie przepadają za Jerzym Owsiakiem powinny sięgnąć po jego książkę, bo jest napisany w sposób przystępny, z poczuciem humoru oraz opowiada o niezwykłych doświadczenia niezwykłego człowieka.

Kazimiera Szczuka, Agneta Pleijel, Dubravka Ugresic, Ewa Kuryluk, Irena Karpa, Grażyna Plebanek, Marlene Streeruwitz, Renata Šerelyte, Michalina Witkowska, Dorota Masłowska to silnie osadzone w polskiej kulturze, niewymagające rekomendacji nazwiska. Wszystkie panie są bohaterkami Głośniej! I wszystkie głośno mówią o sobie.

Kiedy opisuje się doświadczenie mężczyzny, opisuje się doświadczenie uniwersalne. Mężczyzna – to człowiek: a man, l’homme. Kiedy opisuje się doświadczenie kobiece, znajdujemy się nagle w gettcie konwencji, serii: pod spódnicą, w torebce. Nie jesteśmy traktowane poważnie, jesteśmy marginalizowane. Zaprosiłyśmy do rozmowy kobiety – pisarki, które walczą z takim stanem rzeczy. Z Dubravką Ugresic, Kazimierą Szczuką, Ewą Kuryluk, Marlene Streeruwitz rozmawiamy m. in. o ich drogach artystycznych, podnoszeniu doświadczenia kobiecego do godności, sztuce życia i dziewczyńskich przyjemnościach.

Oszałamiające bogactwo myśli poruszających wyobraźnię, świetna stylistyka, celna argumentacja, nagromadzenie złóż przeżyć, doświadczeń i obserwacji, które by starczyły na dalszych parę tomów prozy, oto wrażenie, jakie zostawiają po sobie jego pośmiertne książki. I żal, że śmierć nie pozwoliła autorowi na wykonanie jego ambitnych zamierzeń, być może, pozbawiając nas literackiego nazwiska na miarę nowego Conrada. W każdym razie ukazujące się teraz nieznane dotychczas listy Bobkowskiego zapowiadają drugą – czy może nazwać to należałoby nieco inaczej – nową jego młodością.

Ze wstępu Włodzimierza Odojewskiego

Andrzej Bobkowski (ur. 27 października 1913 w Wiener Neustadt w Austrii, zm. 26 czerwca 1961 w mieście Gwatemala w Gwatemali) – syn Henryka Bobkowskiego- wykładowcy Cesarsko-Królewskiej Akademii Wojskowej w Wiedniu. Jego matka – Stanisława z Malinowskich – pochodziła z Wileńszczyzny. Andrzej Bobkowski to jeden z najsłynniejszych prozaików i eseistów, autor słynnych „Szkiców piórkiem”. W swojej twórczości krytykował kolektywizm, był gorącym orędownikiem indywidualizmu i szerokiej autonomii jednostki. Tak o Bobkowskim mówił Tymon Terlecki: „Było w Bobkowskim właściwie dwóch pisarzy: ten, który występował publicznie i poufny epistolograf. Należał do już nielicznych przedstawicieli pięknej sztuki pisania listów, która jest tym bardziej sztuką, im mniej chce nią być. W drugim tomie “Szkiców piórkiem” jest zapiska o epistolografii: “Nie lubię pisać listów, bo nigdy nie potrafię pisać w skrócie”. Ta wrodzona skłonność, może i osamotnienie, może również prozaiczny tryb życia sprawiały, że pisał listy-lawiny, listy-eksplozje, reakcje łańcuchowe, niewymuszone i niepozowane, a świetne literacko.”